Nie wiem, czy to dobry pomów, żeby to pisać, ale wkurzyła mnie dzisiaj sytuacja z chłopakami na mieście. Gadali, że w kasynie to tylko frajerzy przegrywają hajs, że nie da się wygrać na dłuższą metę. A ja sobie pomyślałem – siedzę w tym od ponad ośmiu lat, utrzymuję się z tego, spłaciłem kredyt na mieszkanie, a oni mi będą opowiadać. No to sprostuję, ale tak anonimowo, żeby nie było, że się chwalę. Dla mnie to zwykła robota, tyle że zamiast biurka mam przed sobą ekran, a zamiast szefa – algorytm. Mój sposób na życie nazywa się vavada kasyno, chociaż to tylko jedno z wielu narzędzi. Ważne, że działa.



Zaczynałem inaczej niż większość. Nie przyszedłem tu dla zabawy czy dreszczyku emocji. Emocje to ja mam wtedy, kiedy mój typ na czarną serię nie wypali, a muszę szybko korygować strategię. Skończyłem matematykę na politechnice, zawsze ciągnęło mnie do systemów, do szukania schematów. Pamiętam, jak na trzecim roku studiów wpadła mi w ręce książka o liczeniu kart w blackjacka. Pomyślałem wtedy: „to jest to, facet, który to wymyślił, musiał być tak samo znudzony jak ja”. No i tak się zaczęło.



Najpierw były gry na wirtualne żetony, potem małe stawki w naziemnych punktach, ale szybko zrozumiałem, że tam moje obliczenia na nic, bo talie są ciągle tasowane. Musiałem zmienić podejście. Przerzuciłem się na analizę statystyczną automatów i zasad gry w pokera. Z czasem odkryłem, że prawdziwe pole do popisu jest w internecie. W vavada kasyno trafiłem właściwie przypadkiem, szukając miejsca z przejrzystymi warunkami bonusowymi i szybkimi wypłatami. Zależało mi na czasie, bo w tej branży liczy się każda godzina.



Nie ma sentymentów. Dla mnie każda sesja to jak wejście na giełdę. Siadam, włączam arkusz kalkulacyjny, notuję, co i jak. Nie rzucam się na automaty jak ćpun na działkę. Wybieram te, które mają wysoki RTP, sprawdzam zmienność, analizuję historię ostatnich minut. To brzmi nudno, prawda? No bo jest nudne. Ale jak po trzech godzinach ślęczenia udaje mi się trafić sekwencję, która daje mi przebitkę na koncie, to wiem, że robota została wykonana solidnie. Ludzie myślą, że hazardziści to wiecznie spoceni goście walczący z maszyną. A ja? Ja piję kawę, oglądam serial w drugim oknie i czekam na swój moment.



Oczywiście, nie zawsze jest kolorowo. Były tygodnie, że algorytmy mnie zjadały. Pamiętam taki jeden wtorek, okropny dzień. Wszedłem pewny siebie, myślałem, że rozgryzłem nową grę. No i dostałem łomot. Straciłem wtedy więcej niż planowałem, ale to była cena za naukę. Bo w przeciwieństwie do amatorów, ja nie próbuję się odgrywać. Mam limit i go przestrzegam. Jak widzę, że dziś nie mój dzień, po prostu wyłączam komputer i idę biegać. Następnego dnia wracam z zimną głową. I wtedy właśnie vavada kasyno oddaje mi wszystko z nawiązką. Bo to jest gra w cierpliwość, a nie w szczęście.



Największy sukces? Hmm, było ich sporo, ale jeden szczególnie utkwił mi w pamięci. Siedziałem nad nową wersją rulety na żywo. System obstawiania sektorów, który sobie wymyśliłem, wymagał sporego kapitału, ale dawał statystyczną przewagę przy długich seriach. Zaryzykowałem. Przez trzy dni, po kilka godzin dziennie, robiłem swoje. Ludzie wokół na czacie pisali, że mają farta, że trafiają, a ja stałem jak mur i robiłem swoje. Pod koniec trzeciego dnia algorytm wpadł w moją pułapkę. Sektor zaczął wypadać co kilkanaście spinów. W ciągu dwóch godzin odwróciłem cały bilans tygodnia i dołożyłem do tego tyle, co normalny człowiek zarabia w dwa miesiące. Zero świętowania, zero krzyków. Po prostu kliknąłem „wypłać” i poszedłem spać.



Teraz? Teraz traktuję to jak emeryturę. Nie muszę już tak ostro harować, bo kapitał pracuje na siebie. Ale wchodzę codziennie, choćby na chwilę. Żeby sprawdzić, czy coś się zmieniło, czy nie pojawiły się nowe luki. To takie moje małe laboratorium. Dla znajomych jestem nudnym gościem, co siedzi w domu i w cyferki gra. Nie wiedzą, że te cyferki płacą za ich piwo, kiedy wychodzimy na miasto. A ja się nie wychylam. Po co?



Na koniec powiem tak: jeśli myślisz, że kasyno to frajerstwo, to masz rację – dla tych, którzy liczą na fart. Ale jeśli potraktujesz to jak szachy z komputerem, gdzie znasz wszystkie ruchy, to nagle okazuje się, że to całkiem niezły biznes. Tylko trzeba wyłączyć serce i włączyć głowę.