Leżałem na wąskim łóżku, wpatrując się w sufit. Dwunasta w południe, a ja jeszcze nawet nie odsunąłem zasłon. Od dwóch lat – odkąd przestałem czuć nogi – każdy dzień wyglądał tak samo. Śniadanie, tabletki, Facebook, ewentualnie VK, bo tam jeszcze zostało paru ziomków z technikum. I tak do wieczora.



Tamtego wtorku przewijałem VK, bo stęskniłem się za rosyjskimi memami. Kolega wrzucił zdjęcie hamburgera, a pod spodem koleś o pseudonimie „Pan Zdzisław” napisał: „Wygląda jak moje wygrane w vavada casino”. Brzmiało jak durne hasło reklamowe. Ale coś mnie tknęło. Z nudów wpisałem w Google.



No i proszę. Strona wyglądała jak statek kosmiczny. Niebieskie, fioletowe światła, wszystko lata, fruwa, macha do ciebie. Jakby ktoś zapytał, co się dzieje w głowie dziecka, które zjadło za dużo żelków. Normalnie bym wyłączył. Ale miałem akurat dwieście złotych od siostry na „jakieś przyjemności”. Pomyślałem: kurde, przyjemności.



Przegrałem stówę w dwadzieścia minut. Automaty – wciągają, ale ssą hajs jak odkurzacz. Mówię sobie: no dobra, jesteś frajerem, zamknij to. Tylko że ta reszta została. I zamiast wyjść, włączyłem jakąś grę stołową. Blackjack chyba. W życiu nie grałem w karty na poważnie, ale co mi tam.



No i wygrałem. Trzysta złotych. Siedziałem jak głupi, patrząc w ekran. Nogi? Nie czułem ich od lat. Ale w środku nagle poczułem wszystko. Jakby ktoś odkręcił kran z adrenaliną.



To nie była wielka fortuna. Ale dla kogoś, kto od dwóch lat nie kupił sobie nowej bluzy, to był sygnał. Że może jeszcze nie wszystko się skończyło.



Nie chcę brzmieć jak jakiś nawiedzony hazardzista. Nie jestem typem ryzykanta. Jestem typem gościa, który większość życia spędza na kozetce pod oknem. Ale vavada casino weszło w tę nudę jak klin. Nie tylko od strony grania. Zacząłem czytać forum, potem grupy na VK, potem polskie fanpage’e. Okazało się, że są ludzie, którzy podchodzą do tego jak do szachów. Analizują statystyki, porównują bonusy, czekają na odpowiedni moment.



Zacząłem nagrywać swoje sesje. Na początku tylko dla siebie – czytałem regulaminy promocji jak instrukcje do IKEA. Gdzieś wyczytałem, że można wykorzystywać cashback i zakręcić bonusem tak, żeby mieć przewagę. Zacząłem od depozytów po pięć dyszek. Udało się – wypłaciłem czterysta.



Pamiętam ten dzień, bo akurat przyszła rehabilitantka, pani Basia. Patrzy, a ja siedzę na wózku, podjeżdżam do biurka, na jednym ekranie arkusz kalkulacyjny, na drugim otwarte kasynowe koło fortuny. Uśmiechnęła się tak ciepło: „O, pan dziś w pracy”. A ja dopiero wtedy zrozumiałem, że to jest właśnie praca. Nie wstawanie o świcie, nie dojazdy. Ale plan, skupienie i cel.



Z czasem wypracowałem swój system. Zacząłem od dwudziestu złotych, potem sto. W dni, gdy pogoda była paskudna i ciśnienie spadało, a ból fantomowy w nogach dawał się we znaki – grałem ostrożniej. Wiedziałem, że wtedy jestem bardziej nerwowy. W dobre dni, po solidnej kawie, pozwalałem sobie na więcej. To brzmi jak szaleństwo, ale vavada casino stało się moim miejscem, gdzie mogłem sprawdzić swoją konsekwencję.



Nie zawsze wygrywałem. Zdarzył się październik, gdzie spuściłem z konta osiemset złotych w trzy dni. Włączyłem automaty, bo myślałem, że „już nie mam nic do stracenia”. I to był błąd. Nauczyłem się, że największym przeciwnikiem nie jest krupier, tylko moja własna głowa.



Zacząłem prowadzić dziennik. Nie taki – „kochany pamiętniczku”. Taki: Data, godzina, gra, postawiona kwota, czas gry, emocje przed. Opisywałem, czy bolała mnie ręka, czy spałem źle. Po trzech miesiącach zauważyłem schemat. Gdy czułem się słabszy fizycznie – podejmowałem gorsze decyzje. Więc po prostu wtedy nie grałem.



Przełomem był moment, gdy udało mi się zebrać dwa tysiące złotych z bonusów i małych wygranych. Odłożyłem na nowy fotel do komputera. Taki ortopedyczny. Siostra przywiozła, patrzyła na fakturę, potem na mnie. Spytała: „Kradniesz?”. Odpowiedziałem: „Gram w karty w internecie”. Pokręciła głową, ale już nie drążyła.



Nie piszę tego, żeby kogoś namawiać. Sam wiem, że hazard to pułapka. Ale dla mnie, przez ten rok, vavada casino było bardziej jak… rehabilitacja. Nie nóg – one już nie wrócą. Ale głowy. Nauczyłem się, że wciąż potrafię myśleć szybko, podejmować ryzyko i czasami – wygrywać.



Teraz, jak mnie pytają znajomi z osiedla, co u mnie słychać, nie mówię: „Leżę”. Mówię: „Pracuję zdalnie”. Bo to prawda. Tyle że moim biurem jest łóżko, a narzędziami – znajomość promocji i zdrowy rozsądek.



Zeszłej nocy obudziłem się o trzeciej. Nie mogłem zasnąć. Włączyłem laptopa, postawiłem małą stawkę w ruletkę. Przegrałem. Ale nawet się nie zdenerwowałem. Odpaliłem herbatę, poprawiłem poduszkę pod plecami. Wiedziałem, że to tylko gra. Że prawdziwe pieniądze leżą na koncie, a jutro mam plan.



Kto by pomyślał. Jeszcze rok temu dzień kończył się na VK. A dziś kończę go z rachunkiem prawdopodobieństwa w głowie. Nie czuję nóg, ale czuję, że znowu stoję na własnych.